Јапонците нашле решение: Отпадот станува клучен градежен материјал

Со цел да се намали негативното влијание на градежната индустрија врз животната средина, тим јапонски истражувачи развил нов материјал за стабилизација на почвата, кој целосно ја елиминира потребата од употреба на класичен цемент. Оваа иновација, покрај тоа што ги исполнува градежните стандарди, истовремено решава два клучни проблеми во секторот – високи емисии на јаглерод диоксид за време на производството на цемент и зголемување на количините на индустриски отпад.

Имено, традиционалниот портланд цемент е одговорен за околу 7-8 отсто од вкупните глобални емисии на јаглерод диоксид. Паралелно, отпадните материјали како што се градежната прашина и стаклото се акумулираат на депониите. Нов материјал, развиен во Јапонија, ги користи токму овие отпадоци за да создаде високоефикасен стабилизатор на почвата кој не содржи цемент.

Процесот на производство на овој иновативен материјал вклучува термичка обработка на суровините на температури од 110 и 200 степени Целзиусови, што ја зголемува нивната хемиска реактивност. Со комбинирање со природен силициум од почвата, се создава геополимерен спој способен да го стврдне тлото до јачина од над 160kN/m2, што е доволно за потребите на изградба на патишта, темели на згради и мостови.

Професорот Shinya Inazumi, член на истражувачкиот тим, објаснил дека за време на тестирањето, наишле на проблемот со истекување на арсен од некои првобитни формули. Меѓутоа, со додавање на калциум – хидроксид, успеале да го елиминираат тој ризик, со што материјалот станал безбеден за употреба во урбани средини.

Истражувачите истакнуваат дека новиот материјал особено се истакнува во области каде што почвата е слаба и проблематична, како глинено земјиште, бидејќи конвенционалните методи на стабилизација во тие случаи бараат високи трошоци и носат значително еколошко оптоварување.

Покрај тоа што е одржлив, овој материјал има и бројни практични предности: брзо се стврднува, отпорен е на мраз, сулфати, хлориди и други агресивни влијанија од околината, што го прави идеален за употреба во екстремни услови и итни интервенции како што се санации на терен по природни катастрофи.

Во руралните средини, можно е овој материјал да се користи за производство на блокови со ниска содржина на јаглерод диоксид, како замена за традиционалните тули кои бараат печење и бетон, чие производство дополнително ја оптоварува животната средина.

Професорот Inazumi заклучува дека нивното истражување има поширока мисија – редефинирање на начинот на кој го гледаме индустрискиот отпад, бидејќи преку оваа технологија тој станува вреден ресурс, а не товар.